پل مهر نرسی بر روی رودخانه تنگاب و به منظور پیوند دادن دو بخش از جاده‌ای که در دره تنگاب به سمت دشت فیروزآباد و شهر اردشیر خوره امتداد داشته، ساخته شده است و یکی از بهترین نمونه‌های معماری دوره ساسانی در سده پنجم میلادی است. همانطور که از ویرانه‌های پل نمایان است، در ساخت هسته مرکزی بنا از مقادیر عظیم سنگ‌ریزه در ملاط گچ استفاده شده، اما در ساخت نمای بیرونی بلوک‌های سنگی مستطیل شکل تراش خورده و صاف استفاده شده است. این بلوک‌های سنگی بوسیله ملات به هسته مرکزی بدنه پیوسته و با بست‌های فلزی(که بعدها بوسیله مردم کنده شده‌اند) به یکدیگر پیوند خورده‌اند. در کنار پل یک کتیبه مهم پهلوی وجود دارد که بنای پل را به مهر نرسی، فردی صاحب منصب در سده پنجم میلادی نسبت می‌دهد. متن کتیبه به این قرار است:"این پل به دستور مهر نرسی، وزورگ فرَمَدَر، (فرماندار یا وزیر بزرگ) برای آرامش خاطر وی و با خرج خودش ساخته شد. هر کسی که به این جاده آمده برای مهر نرسی و پسرانش که در این مسیر پل زدند، آمرزش بطلبد. زمانی که خدواند یاری‌رسان است، فریب و دسیسه جایی ندارد."